Σήμερα γιορτάζεται παγκοσμίως η Ημέρα της Ποίησης. Πολλές εκδηλώσεις θα
πραγματοποιηθούν από το απόγευμα τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες
μεγάλες ελληνικές πόλεις. Πόσοι, όμως, διαβάζουν όντως ποίηση στα χρόνια
μας;
Αν εξαιρέσουμε κάποιες ομάδες αφοσιωμένων αναγνωστών (ανάμεσά τους και αρκετοί νέοι), το ενδιαφέρον παραμένει εξαιρετικά περιορισμένο. Ίσως, μεταξύ άλλων, επειδή δεν υπάρχει η ενδεδειγμένη υποστήριξη από τη μεριά της εκπαίδευσης. Τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με την ποίηση στο δημοτικό σχολείο; Ποια ακριβώς είναι η τύχη της στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που παίζει καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση των αναγνωστικών συνηθειών;
Αν εξαιρέσουμε κάποιες ομάδες αφοσιωμένων αναγνωστών (ανάμεσά τους και αρκετοί νέοι), το ενδιαφέρον παραμένει εξαιρετικά περιορισμένο. Ίσως, μεταξύ άλλων, επειδή δεν υπάρχει η ενδεδειγμένη υποστήριξη από τη μεριά της εκπαίδευσης. Τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με την ποίηση στο δημοτικό σχολείο; Ποια ακριβώς είναι η τύχη της στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που παίζει καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση των αναγνωστικών συνηθειών;
























Η Εύη Ολυμπίτου πέθανε ξαφνικά στις 17 Μαΐου 2011, σε ηλικία 49 ετών.
Ήταν επίκουρη καθηγήτρια Εθνολογίας στο Τμήμα Ιστορίας του Ιόνιου
Πανεπιστημίου, δίδασκε στο Ελληνικό Ανοικτό Pανεπιστήμιο και υπήρξε για
χρόνια συνεργάτης του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού
Ιδρύματος Ερευνών. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών όπου και
εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή. Στο σημαντικό επιστημονικό της
έργο ασχολήθηκε με τη μελέτη του οικισμένου χώρου, της ιστορίας της
εργασίας και του υλικού πολιτισμού των προβιομηχανικών κοινωνιών,
ιδιαίτερα του νησιωτικού χώρου του Αιγαίου και του Ιονίου. Παράλληλα
ασχολήθηκε με την διερεύνηση θεμάτων και επεξεργασία τεκμηρίων που
αφορούσαν την ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, στην οποία και
δραστηριοποιήθηκε ενεργά από τα μαθητικά της χρόνια. Η Εύη, εκτός από
αφοσιωμένη και σοβαρή επιστήμων, ερευνήτρια και δασκάλα, υπήρξε
κατεξοχήν άνθρωπος της δικής μας Αριστεράς, συντρόφισσα με όλη τη
σημασία της λέξης. Τις αριστερές της ιδέες τις υπηρέτησε με τη ζωή, το
έργο και τη στάση της. Πώς να ξεχάσουμε, όσοι και όσες τη γνωρίσαμε, την
απλότητα, το ήθος, τη ζεστασιά και την καλοσύνη της Εύης μας;Το βιβλίο της για την σπογγαλιεία και την κοινωνική συγκρότηση της
Καλύμνου (που μόλις κυκλοφόρησε από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και
παρουσιάζεται αύριο Δευτέρα), το ετοίμαζε τα τελευταία χρόνια της ζωής
της με τη συστηματική μελέτη αρχειακών τεκμηρίων και σειρά προσωπικών
συνεντεύξεων. Η συγγραφή του είχε ολοκληρωθεί πριν το θάνατό της. 



Ερωτευμένη
με τα αρχαία ελληνικά και την Ελλάδα! Η 18χρονη Τάνια Χατζησταυρίδου
πρώτευσε στον 1ο Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Κλασικών Γλωσσών (Certamen Europeo
delle lingue classiche), που διοργανώθηκε στη Ρώμη από το κλασικό
λύκειο «Dante Alighieri». Μαθήτρια της Γ' λυκείου του Μουσικού Σχολείου
Σερρών, διακρίθηκε για το δοκίμιο στην κατανόηση κειμένων που ήταν
γραμμένα στα αρχαία ελληνικά και στα λατινικά.






Μια ομάδα της κοινωνίας, που σπάνια έχει την ευκαιρία να μιλήσει και να
ακουστεί, μας μεταφέρει μέσα από την τέχνη στον κόσμο του εγκλεισμού,
αλλά και σε έναν κόσμο ελπίδας, όπου όλα είναι δυνατά και ο άνθρωπος
παραμένει ελεύθερος υπό όλες τις συνθήκες.
Ο ...Τι κάνετε όταν
αγαπάτε έναν άνθρωπο; ρώτησαν τον κύριο Κόυνερ. Του φτιάχνω ένα σκίτσο,
είπε, και φροντίζω να του μοιάζει. Ποιο; Το σκίτσο; Όχι, ο άνθρωπος,
απάντησε ο κύριος Κόυνερ. Ωραία. Τι κάνεις όμως όταν αγαπάς μια
κυβέρνηση; Κάνεις ένα σκίτσο και φροντίζεις να του μοιάζει -η κυβέρνηση-
θα πείτε. Εντάξει. Αλλά τι γίνεται αν δεν του μοιάζει; Ή αν φοβάσαι ότι
δεν θα του μοιάσει; Ή αν του μοιάζει στο τούτο του, αλλά όχι στο όλο
του;

